Hoofstuk 2 - Vergeet-mij-niet, § 5

Het is nog vroeg in de ochtend als Rose gewekt wordt door Vos. “Nee Vos, ik ben nog moe, ik wil niet opstaan”. Plots veert Rose op: misschien is Snow thuisgekomen, samen met Raaf? Snel gaat ze beneden kijken, maar ze ziet enkel Vos, kwispelend aan de deur. “Wat is er toch, Vosje?” vraagt Rose. Door het aangedampte raam ziet ze plots een bruine omslag liggen voor de deur. Vos kan het niet meer houden en begint te blaffen. “Ja ja, ik ga het al halen”, zegt ze ongeduldig.

“Dat is het handschrift van Snow”, roept ze uit, terwijl ze de omslag opraapt! Vos is niet onder de indruk; hij had de geur al lang herkend. Met bibberende handen maakt Rose het open. Er zit een brief in én een pakje. “Lees eerst de brief!” staat erop in grote krulletters.

Forget-me-not

“Lieve Rose en Vos,
Hopelijk begrijpen jullie dat ik zonder iets te zeggen ben vertrokken om Raaf te vinden. Ik hield het niet meer uit… Maar ik heb goed nieuws: ik heb onze vriend gevonden! Als je goed kijkt in de omslag dan vind je het bewijs – knipoog”, leest Rose hardop.

Terwijl Rose geduldig het briefje aan het lezen was, had Vos zijn neus al in de omslag geduwd. “Hatsjie!” niest Vos plots. “Amai, dat kriebelt!”, denkt hij. De omslag wordt de lucht in gestuwd en een donkere veer dwarrelt op de grond. “Een veer van Raaf”, roept Rose uit, en ze drukt het tegen haar hart.

De brief gaat verder. Raaf had ergens gehoord waar een oude vriend van hem tegenwoordig uithing. Hij kreeg het in zijn hoofd – zomaar ineens – om hem meteen een bezoekje te brengen, maar de tocht bleek iets langer dan verwacht; hij dacht dat hij zomaar even de zee kon overvliegen. Toen hij uiteindelijk aan de andere kant was, leek het hem het beste om gewoon door te gaan, want terug over de zee vliegen zag hij niet zitten. Maar gelukkig vonden Snow en Raaf elkaar, en samen ging de tocht een stuk vlotter. De brief sloot af met de belofte dat ze weer snel thuis zouden komen.

Forget-me-not

“Maar naar wie is Raaf eigenlijk op zoek?”, denkt Rose hardop. “Wat denk jij Vosje?”. Maar Vos was al eventjes niet meer aan het opletten wat Rose aan het zeggen was. Hij staarde al een tijdje naar het pakje en moest zich héél hard inhouden om het niet open te scheuren. Met zijn ogen gebaart hij Rose naar het pakje. “Oh ja, het pakje! Misschien vinden we hier wel een antwoord?”, zegt Rose nieuwsgierig.

Wordt vervolgd…

Concept/Art/Story by Debbie Lavreys