Hoofstuk 2 - Vergeet-mij-niet, § 1


Hallo dagboek,

Vandaag had ik zin in een rustig dagje: nieuwe ideeën bedenken, wat tekenen, wat nippen van een theetje, … Maar dat was buiten Vos en Raaf gerekend. Die twee konden het niet nalaten de hele tijd kattenkwaad uit te halen, hoe vaak we hen ook aanmaanden om wat rustiger te zijn. Het werd me uiteindelijk te veel, en net toen ik op het punt stond hen uit elkaar te halen, riep Rose met een luide stem: “Naar buiten jullie, deugnieten. Ga maar wat uitwaaien in het bos. De koude zal jullie goed doen!”.

Vos en Raaf dropen het af. Een gure wind trok doorheen de kamer toen ze door de deuropening glipten. Slechts even was het rustig, want al snel duwde Vos zijn koude neus tegen het raam en keek hij ons op zijn zieligste aan. Raaf op zijn beurt tikte eindeloos tegen de deur. Tik tik tik, tik tik tik…
Op deze manier was er ook helemaal geen sprake van een aangenaam namiddagje relaxen. “Kom al maar terug naar binnen…” riep ik vlug. “…maar houd jullie wat rustig!”.

De deur stond amper op een kier, of Raaf vloog als een gek naar binnen, op zoek naar wat warmte boven op de schoorsteenmantel. Maar in zijn haast om zich lekker te nestelen op zijn plekje, tikte hij met zijn staart de ingelijste, gedroogde bloemen van Rose van de haak. Het kadertje kletterde op de grond, en samen met het glas, brak het hart van Rose. Ze keek triest van de lege plek boven de haard naar de broze bloemblaadjes op de grond. Raaf maakte zich weg en kwam voor de rest van de dag niet meer tevoorschijn.

A Wreath of Flowers

Toen ik de stukjes opraapte, herinnerde ik me dat we nog meer van zulke bloemetjes gedroogd hadden deze zomer. Ik zocht de boeken waar de bloemen in staken bij elkaar, haalde de bloemen er één voor één uit en legde alles mooi in een cirkel. Eenmaal ik tevreden was over de compositie, nam ik mijn schetsboek en zette ik het op papier.

Rose zat de hele tijd wat beteuterd in de schommelstoel voor zich uit te staren. Ik wandelde naar haar toe en trok even aan haar arm. “Kom Rose, we hebben werk te verrichten in het atelier…”. Rose had de fut niet om tegen te spreken en volgde me gedwee. Ik stopte haar wat werkmateriaal toe en vroeg haar om enkele bloemen en bloemknopjes uit een plaat cederhout te zagen. Ik nam ondertussen een plaat berkenhout onder handen.

A Wreath of Flowers

De zon begon onder te gaan. Hoewel Rose benieuwd was wat we nu eigenlijk aan het maken waren, besloot ze toch om vroeg naar bed te gaan. Terwijl het stil was in huis, werkte ik nauwgezet door in het atelier. Het moet iets voor middernacht geweest zijn toen ik eindelijk tevreden was met het resultaat.

Zo stil mogelijk sloop ik de donkere woonkamer binnen. Aan het eenzame nageltje, dat glansde in het maanlicht, hing ik voorzichtig de houten bloemenkrans waar Rose en ik de hele avond aan gewerkt hadden.

Lieve Rose, deze bloemen zullen nooit verwelken of stukgaan, net als onze vriendschap!

Snow

Concept/Art/Story by Debbie Lavreys