Hoofstuk 2 - Vergeet-mij-niet, § 2


Hallo dagboek,

Wat een heerlijke dag was het vandaag. Deze ochtend werd ik al vroeg gewekt door het opgewonden getjilp van 2 verliefde mussen onder ons vensterraam. Toen ik de gordijnen opende zag ik hoe ze ijverig het droge stro vanonder de deur van ons stalletje aan het wegpikken waren. De warme gloed van de zon op mijn gezicht deed me meteen beseffen dat de lente nu echt was aangebroken!

Ik schoot pijlsnel in mijn pantoffels en huppelde uitgelaten naar de deur. Bij het openzwaaien kroop de zoete geur van net ontloken magnolia in mijn neusgaten. Ik snoof hem gretig op en besloot dat het tijd was om Snow, Vos en Raaf wakker te maken! Maar toen ik me omdraaide sprong Vos al uitgelaten tegen me aan en zag ik hoe Snow, met Raaf op haar schouder, richting de kast met de thee aan het sloffen was. Geeuwend vermaande ze me dat ik het rustig aan moest doen zo vroeg in de ochtend.
Ik kon mijn enthousiasme echter niet bedwingen en besloot om met Vos in de tuin te gaan spelen. Toen ik zijn lievelings bal uit een hoopje klaver wou rapen viel mijn oog op een klavertje dat ertussenuit sprong. Ik bukte me om het beter te kunnen zien, en wroette het met mijn vingers tussen de andere klavertjes uit. “Een klavertje vier” riep ik “Snow, ik heb een klavertje vier gevonden!”.

Vergeet-mij-niet

Enthousiast liep ik naar binnen en schonk mijn zopas verworven schat aan Snow “hier, deze is voor jou, het zal je vast veel geluk brengen”. Vertederd nam ze het klavertje vier in ontvangst en zei “kom eens mee, ik heb ook nog wat voor jou”. Ze trok me mee naar het atelier en opende één van de vele boeken waar ze haar gedroogde bloemen tussen bewaard.

Op de eerste bladzijde lagen enkele flinterdunne vergeet-mij-nietjes te stralen op het papier. ‘Deze heb ik vorige zomer samen met Raaf in het veld geplukt’ zei ze “ik durfde ze niet te laten zien omdat ze je misschien aan Beer zouden doen denken, zou hij ons al vergeten zijn Rose?” Nostalgisch staarde ik voor me uit en zei “in zijn hart is hij ons nog niet vergeten, dat weet ik zeker”.

“Ik heb een idee” zei Snow plots vurig “als we deze prachtige gedroogde bloemetjes nu eens zouden inkaderen? Dan blijven ze niet verstopt zitten tussen al mijn muffe boeken”.
“Wat een goed plan” beaamde ik “we kunnen de scherven van de stukgevallen kader ook gebruiken om glazen mini-kadertjes mee te maken, deze kunnen we aan een halsketting hangen.
Zo dragen we de vergeet-me-nietjes en het klavertje vier altijd met ons mee!”

Vergeet-mij-niet

Rose

Concept/Art/Story by Debbie Lavreys